Publicaties

De betekenis van Pasen?

Binnenkort is het Pasen. Waarom hebben, ook christenen, tegenwoordig zo’n moeite met dit feest? Of zoals deVlaamse theoloog Rik Torfs vorig jaar bij gelegenheid van Pasen schreef: “Hoe komt het dat we niet meer mogen verrijzen? Omdat elke tijd kiest voor het eenvoudigst mogelijke antwoord op de moeilijkste vragen. Vroeger was er de evidentie van het geloof. De kerk bepaalde wat geloven inhield. Wie geloofde, was van verder denken vrijgesteld. Vandaag is er de evidentie van het ongeloof. Er bestaat niets dat empirisch niet waarneembaar is. Alles is wetenschap. Niets is mysterie. Dat is mooi meegenomen. Wie niet gelooft, is van verder denken vrijgesteld.”
Met andere woorden: de gedachte van Pasen lijkt haaks te staan op onze hedendaagse leefwereld waarin enkel dat wat ik zie of kan meten, telt. Pasen vraagt vertrouwen, geloof, hoop. Die zijn niet te meten.
Ligt Pasen echt zover van ons af? In zijn nieuwe boek ‘Overlopen naar de barbaren. Het publieke belang van religie en christendom’. schrijft Erik Borgman dat “God zich naar christelijke overtuiging definitief heeft doen kennen in het leven, het lijden, de dood en de opstanding van Jezus, zijn Gezalfde. Dit betekent een goddelijke identificatie met Jezus’ lijdensweg en impliceert dat God ongekend nabij is aan het leven, lijden en strijden van mensen in hun concrete geschiedenissen, zoals Jezus dit tijdens zijn leven was. Daarom valt het christendom niet samen met een vast, vanuit het verleden op ons toekomende opvatting van wat heilig is. Integendeel, het heilige moet gevonden worden in de concrete omgang met het bestaan zelf.”

Die gedachte kan ons misschien weer dichter bij de betekenis van Pasen voor nu brengen. Zalig Pasen.

Schoobestuur #2, Paasgedachte heeft voorbeelden nodig