Publicaties

Katholiek onderwijs wordt wel eens een dienst aan de samenleving genoemd. Wat bedoelen we daar mee? Dat heeft in de eerste plaats te maken met de visie op de samenleving die in de katholieke traditie ontwikkeld is: het katholieke sociale denken. Het personalisme is het eerste kernbegrip van het katholieke sociale denken. De mens is een uniek persoon en vrij, maar ook verantwoordelijk. De mens wordt zichzelf via contacten met anderen. Daarmee zijn we aangeland bij het tweede kernbegrip: solidariteit. Het algemeen welzijn van de samenleving, het bonum commune, vraagt om solidariteit. Daarbij gaat het om het terugdringen van armoede, de zorg voor de zwakkere, naastenliefde tonen, maar ook om de zorg voor de natuur, het rentmeesterschap. Dit solidaire leven vraagt om een sociale rechtstaat waarin overheid, ondernemingen, maatschappelijke organisaties en individuele burgers samenwerken. Centraal hierbij staan de verhoudingen tussen mensen, niet tussen marktpartijen. De samenleving wordt in deze opvatting van onderaf opgebouwd. Deze benadering is een verwoording van het derde kernbegrip, namelijk subsidiariteit. Dat geldt ook voor een maatschappelijke organisatie als de school. De katholieke school kan jonge mensen helpen in de ontwikkeling van een mentaliteit van ‘solidariteit’ en verantwoordelijkheid. Volgens de theoloog Erik Borgman beleeft dit denken een comeback. Dat is niet verwonderlijk in een samenleving die een sterk geloof heeft in technische oplossingen en waar de problemen vervolgens niet opgelost worden. Het katholiek onderwijs staat voor een grote uitdaging. Hieronder kunt u de digitale versie van Schoolbestuur downloaden.