Publicaties

Deze dissertatie gaat over het gebruik van dialogische communicatie in religieus onderwijs door onderwijzers en studenten van verschillende religieuze achtergronden, op katholieke basisscholen in Nederland.

Tot kort geleden nam interreligieuze communicatie geen prominente plaats in bij het religieuze onderwijs. Dit is veranderd op het moment dat er steeds meer allochtone studenten kwamen en het aantal religieus gemengde klassen groeide. Ook kwam er een vernieuwd bewustzijn met betrekking tot het belang van goede interreligieuze relaties.

Er is de afgelopen decennia veel geschreven over de uitdaging die religieuze diversiteit vormt voor religieuze educatie. Deze vergrote religieuze diversiteit leidt ook tot vragen die nog niet voldoende zijn geanalyseerd en waar nog geen goede antwoorden voor gevonden zijn. Een voorbeeld van zo’n vraagt gaat over de inhoud en de methode van dialogische communicatie in de context van interreligieuze en intercultureel onderwijs: Welke communicatieve en culturele gebruiken erkennen en waarderen de onderlinge verschillen, maar zorgen tegelijkertijd voor een groter bewustzijn voor de hoge mate van afhankelijkheid van elkaar?

Vragen als deze zijn van essentieel belang in het onderwijzen van een generatie met grote onderlinge religieuze verschillen. Hiertoe heeft de auteur onderzoek gedaan naar de implicaties van het dialogische principe in interreligieuze communicatie.