Publicaties

De afgelopen jaren hebben politici en onderwijsbeleidsmakers erop aangedrongen dat de vensters van de school open zouden moeten. Deze zou teveel in zichzelf gekeerd zijn. De vraag is alleen of scholen wel zo gesloten waren. In de meeste gevallen stond de school altijd al in het midden van de samenleving. De WRR noemt het schoolhoofd in een rapport uit 2005 de ‘oudste buurtwerker’. Scholen hebben altijd een centrale rol vervuld binnen hun gemeenschap en contact gezocht met groepen en instellingen in hun omgeving. Waarom willen politici en beleidsmakers ons dan doen geloven dat scholen in zichzelf gekeerde instellingen waren?

De roep om openheid staat vooral in het teken van een politiek doel, namelijk om een aantal hardnekkige problemen in de samenleving via de weg van de school op te lossen. De school als medicijn voor een zieke samenleving. Een loden last.

Scholen bouwen alleen al vanuit hun eigen doelstelling, de vorming en ontplooiing van jongeren, aan de samenleving. Dat hoeft een overheid niet te sturen via financiële prikkels of standaardmodellen. Scholen kiezen liever zelf, aansluiting zoekend bij wat past in hun omgeving. Dat leidt tot betere resultaten dan het volgen van landelijke modellen. Het opnemen van burgerschapsvorming in wetgeving en de verplichte maatschappelijke stage zijn vergelijkbare voorbeelden van landelijke politieke wensen die beter aan de eigen keuze van de school kunnen worden overgelaten. Ook een vergelijking met de problemen tussen minister Vogelaar en de woningbouwcorporaties dringt zich op. Menige woningbouwcorporatie droeg al het nodige bij aan wijkopbouw, maar wil dat niet langs Haagse lijnen.


Hieronder kunt u de digitale versie van Schoolbestuur nummer 7 downloaden