Publicaties

Veel mensen verwarren een kritische houding naar de samenleving met cultuurpessimisme en belijden een fundamenteel geloof in vooruitgang en maakbaarheid. Dat gaat gepaard met de behoefte de vooruitgang in statistieken te vertalen. En als de statistieken geen stijgende lijn vertonen, dan moet bijvoorbeeld het onderwijssysteem aangepast worden. Voor katholieken is een kritische houding onderdeel van hun zijnswijze, maar katholieken zijn allerminst cultuurpessimisten. Zij geloven alleen minder in de maakbaarheid van de samenleving en meer in de eigen verantwoordelijkheid en de kleine gemeenschap waar het ‘goede leven’ gestalte krijgt, bijvoorbeeld in de gemeenschap van de school.

Het turbulente jaar 2008 sluiten we af met het thema ‘vertrouwen’, want of het nu om de kredietcrisis gaat of de verhouding overheid en onderwijs, overal lijkt wantrouwen de boventoon te voeren. Voor cultuurpessimisten was 2008 daarom het jaar van de bevestiging van hun sombere visie op de samenleving. In de katholieke traditie kan pessimisme en wantrouwen nooit het laatste woord hebben, maar vertrouwen. Dat heeft vooral te maken met hoe katholieken de relatie met de ander zien: in die relatie staan we open en zijn we ontvankelijk voor het initiatief van de ander. Vertrouwen betekent dan dat het zwaartepunt verschuift van ik naar jou. We vertrouwen elkaar niet alleen uit welbegrepen eigenbelang, maar omdat we een oervertrouwen hebben in het goede van het bestaan. Het kerstfeest is daarvan het ultieme symbool. Het vormt de aansporing om hoopvol te blijven naar de toekomst.

Hieronder kunt u Schoolbestuur 9 lezen.