Publicaties

Na het bedrijfsleven en de banken liggen nu ook bestuurders van publieke instellingen onder vuur. In sommige gevallen hebben ze er ook een behoorlijk potje van gemaakt. De oorzaken zijn wisselend: doorgeschoten marktwerking, persoonlijk winstbejag. Nog even en de eerste onderwijsinstellingen worden aansprakelijk gesteld. Het is opmerkelijk dat de oplossing vooral gezocht wordt in de stapeling van toezicht en strakkere wetgeving. Lik op stuk is sowieso een terugkerende (verlegenheids)oplossing van politici. In het onderwijs wil de wetgever zelfs de verplichting tot scheiding van bestuur en intern toezicht tot een bekostigingsvoorwaarde maken. Ook de kwaliteit vastgelegd in leerresultaten wordt bekostigingsvoorwaarde. Waar dat de oplossing voor is? Slechts sporadisch hoor je overigens een pleidooi voor ‘saaie bankiers’ of ‘voorzichtige bestuurders’.

In dit geval steekt het onderwijs gunstig af bij andere sectoren. Het onderwijs mag soms een ietwat saai imago hebben, dat wordt vooral ingegeven door voorzichtigheid, de mooie deugd prudentia (prominent op de cover). Ook het terugkerende verwijt van geld oppotten valt hieruit te verklaren. Onderwijs heeft door de bezuinigingsoperaties van de jaren tachtig geleerd verder te kijken dan vandaag. Misschien zijn onderwijsbestuurders daarom over het algemeen deugdzame bestuurders. Die laten zich kenmerken door vooral te kijken naar de lange termijn en door een zekere behoedzaamheid bij grootse plannen. Maar ook omdat, meer dan in welke sector ook, de schoolorganisatie meestal nog een hechte gemeenschap vormt en bestuurders dus meer oog hebben voor het algemeen belang. Goed bestuur is dan niet voldoen aan governancecodes, maar zou wel eens deugdzaam bestuur kunnen zijn.

Hieronder kunt u de digitale versie van Schoolbestuur downloaden.