Publicaties

Dat ouderen een negatief beeld van jongeren hebben, is van alle tijden. Dat is niet helemaal verwonderlijk, want jongeren zijn behalve de toekomst soms ook bedreigend voor voorgaande generaties. Toch verandert onze blik op jongeren voortdurend onder invloed van maatschappelijke ontwikkelingen en wetenschappelijke inzichten. Heel lang hebben we gedacht dat kinderen een tabula rasa zijn en dat alle mogelijkheden open liggen. Op het moment is het denken dat gedrag biologisch en/of genetisch bepaald is, populair. De waarheid ligt waarschijnlijk in het midden: opvoeding en biologie zijn twee kanten van de medaille.

Maar wat onze inzichten ook mogen zijn, we hebben er niets aan als we niet weten welke toekomst we voor onze jongeren willen, welk perspectief we ze willen bieden, zegt ontwikkelingspsycholoog Willem Koops. Die visie is volgens hem afwezig, zegt Koops. In plaats daarvan leggen we de keuzes waar we voor staan liever in handen van technici en bureaucraten.

Een gedachte van een voorganger, de pedagoog Martinus Langeveld, komt scholen te hulp. In Langeveld’s visie worden scholen geacht de claims van ouders, wetenschappers en politici te wegen en zo nodig terug te wijzen. De verantwoordelijkheid van de school is voor kinderen ruimte te maken ‘om het eigene tot uitdrukking te laten komen’.

Sommigen mogen deze gedachte zweverig vinden, voor opvoeders en onderwijs is ze onontbeerlijk. Anders is de zin aan opvoeding en onderwijs ontvallen.

Schoolbestuur 4 2009 kunt u hieronder downloaden.